Efendim memleketin bir köşesi var: Kahramanmaraş.
Dağları var, dereleri var, barajları var, yeraltı suları var.
Bir de toprağını yüreğiyle sulayan, eli nasırlı çiftçisi var.
Bir başka köşesi daha var: Gaziantep.
Üretir, geliştirir, büyür. Eyvallah.
Ama iş suya gelince ne üretimi var, ne kaynağı…
Ne gam!
Kahramanmaraş’ın suyunu alıyor, keyfini Gaziantep sürüyor.
Kartalkaya Barajı – Su bizim, musluk onların
1997 yılında bir protokol imzalanıyor.
Gaziantep’e Kartalkaya’dan içme suyu verilecek.
Başlangıç: 1.000 litre/saniye.
Sonra iş çığırından çıkıyor.
Yetmiyor… 2.000… Yetmiyor… 3.000…
En son bizzat GASKİ Başkanı açıklıyor:
“Kartalkaya’dan 5.000 litre/saniye su alıyoruz.”
Yani dakikada 300 ton, saatte 18 bin ton, günde 432 bin ton su!
Peki aynı Kartalkaya’dan su bekleyen Kahramanmaraşlı çiftçi ne alıyor?
Sıfır.
%100 su kesintisi.
Yani kendi barajından bir damla dahi sulama suyu verilmiyor.
1997 de siyasilerimizin ön göremediği bu hayati hatanın bedelini ödüyoruz!
Dün Kahramanmaraşlı sulama birlik başkanlarımız ve Oda Başkanımız Gaziantep Büyükşehir Belediye Başkanı Fatma Şahin’e kendi suyumuzdan bize de verin diye ricaya gittiler.
Aynı kısmı bir daha okumanıza gerek yok! Doğru duydunuz. Bizim çiftçimiz, bizim suyumuzdan almak için Gaziantep Büyükşehir Belediye Başkanı Fatma Şahin’e gittiler!
Tarih bunu da yazdı, dostlar!
Düzbağ – Göksu da yetti onlara
Düzbağ Projesi devreye girdi.
Göksu Çayı’nın suyu, Çağlayancerit’in bağrından alınarak 144 kilometrelik dev tünelle Gaziantep’e ulaştırıldı.
2.6 metre çapındaki borularla dağlar delindi.
Kahramanmaraş’ın suyu, Gaziantep’in sanayi çarklarını çevirmeye başladı.
Ve ne tesadüf: Bu hatta da Kahramanmaraşlılar hiç “dâhil edilmedi.”
Sıradaki operasyon: İslahiye’ye su transferi
Yetmedi!
Şimdi sırada yeni bir plan var:
Kılavuzlu Barajı’ndan Gaziantep’in İslahiye Ovası’na su taşıma projesi.
Evet, doğru duydunuz!
Kahramanmaraş’ın Kılavuzlu Barajı’ndan alınacak su, kilometrelerce ötede İslahiye’nin tarım arazilerine verilecek.
Adına da ne diyorlar biliyor musunuz?
“Kılavuzlu Sulaması 4. Kısım” projesi.
Yani:
Su bizim topraklarımızdan çıkacak,
Tünel bizim dağlarımızdan geçecek,
Ama domates, biber, buğday Gaziantep’in İslahiye Ovası’ndan çıkacak.
Teknik tablo
• Kartalkaya: Gaziantep’e içme suyu. Maraş’a sulama sıfır.
• Düzbağ: Göksu Çayı’nın tamamı Antep’e. Maraş’a yok.
• Kılavuzlu: Şimdi de sulama suyu Antep’e planlanıyor.
Kahramanmaraş ne alıyor?
Kuraklık, verimsizlik, suskunluk.
Bu iş artık komşuluk değil, kayıtsızlık!
Bu ne biçim kardeşlik?
Kahramanmaraş’ın su kaynakları ortak kullanıma açık.
Ama Kahramanmaraşlı çiftçi yok sayılıyor.
Baraj bizden, kaynak bizden, emek bizden…
Ama suyun yolu Gaziantep’e!
Ve herkes susuyor!
Siyasetçiler, kurumlar, medya…
Sanki bu şehir toprakla değil tozla tarım yapacak!
Ama yeter!
Bu şehir artık kendi suyundan da alabilmeli.
Çünkü mesele sadece su değil, haysiyettir.
Çünkü mesele sadece sulama değil, adalettir.
Not:
Bu yazı bir uyarıdır.
Çünkü su, Kahramanmaraş’ın hakkıdır.
Ve bu şehir hakkını istiyor!
Kimseden lütuf değil, kendi barajından pay istiyor.